zondag 1 april 2018

onder het geluid van de dag


Onder het geluid van de dag
suist de stilte . . .
ineengekrompen klein
en alles overstemmend
geconcentreerde aandacht
vacuĆ¼m getrokken.

Het is het niemandsland waar (het) ik verblijf(t)
noodzakelijk van tijd tot wijle
van een en ander, van ander tot Een.

Het is het tussenbeide in
het verdwijnen, het begin
van zijn in niet-zijn
in de bedding van het leven.




vrijdag 16 maart 2018

het grote ondefinieerbare stille

In de diepe lagen in mijzelf waar de wind niet waait, waar de zon niet schijnt en het toch licht is, waar een lauwwarm schijnsel vlamt, is de rust in zichzelf. Doordringen tot die binnenste ruimte, mijn binnenste binnen en buitenste buiten ineen. Daar is het, daar woon ik samen met God, met de Liefde. Daar ben ik al-een met het grote stille, het ondefinieerbare Stille.

Uit: de glimlach in mijn achterhoofd. Hoofdstuk 'buikschateren met God', blz. 71.